2011/Oct/21



"คงต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งในใจของฉันเชื่ออยู่ลึกๆ ว่า
ความรักมักเป็นสาเหตุทำให้คนออกเดินทาง--
เพราะบ่อยครั้งเกินไปที่การยอมรับความจริงเป็นเรื่องเจ็บปวด"
จาก ทางที่เราเดินสวนกัน
พิมพิดา กาญจนเวทางค์


ฉันคนหนึ่งที่ชอบแก้ปัญหาด้วยการ...จากไป
เมื่อไม่เข้าใจกันมากๆ แล้ว ก็ไม่เห็นความหมายของการยังอยู่
ตอนเด็กๆ เวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกันแรงๆ ฉันจะคอยถาม ทำไมไม่เลิกกันล่ะ
เหมือนบ้านนู้นไง ที่เขาหย่ากัน
คำว่า "อดทนเพื่อลูก" คือคำที่แม่มักใช้

เธอว่าไหม
แม้เราจะใช้ชีวิตมาน้อยกว่า
แต่หลายครั้งคราที่เรากลับกล้าจะบอกว่า ถ้าเราเป็นพ่อแม่ เราจะแก้ปัญหาชีวิตได้ดีกว่านั้น
เราจะไม่อดทนอย่างพร่ำเพรื่อ
รวมถึงเราจะไม่อยู่กับใคร ถ้าคำว่ารักมีความหมายน้อยลงทุกที
ชีวิตสั้นมาก ถ้าเราอดทนอยู่ด้วยกันจนถึงยี่สิบปี กระทั่งลูกๆ เติบโต
ถึงตอนนั้นความกล้าหาญในการเดินออกจากชีวิตกันและกันอาจจะไม่มีเหลือแล้วก็ได้

เธอว่าไหม
หลายครั้งคราที่เรายืนมองความกว้างตรงริมฝั่งแม่น้ำ
แล้วพอลงไปว่ายข้ามจริงๆ มันกลับไกลกว่าสายตามอง
และแทบจะหมดแรงกลางคัน

เด็กๆ หลายคน ที่เคยมีความคิดเห็นต่อเรื่องของผู้ใหญ่
เมื่อได้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ก็จะเข้าใจมากขึ้น
ความรักและการอยู่ร่วม ประกอบด้วยอะไรหลายอย่าง
หากชีวิตก็ไม่ได้รันทดถึงขนาดต้องบังคับข่มใจให้ "อดทน" เพียงอย่างเดียว
ทุกวันนี้พ่อกับแม่ฉันยังอยู่ด้วยกัน
ถ้าริอาจไปถามแม่ตอนนี้ ว่าทำไมไม่เลิกกันล่ะ ลูกๆ ก็โตกันหมดแล้วนี่
เดาใจว่าแม่คงไม่ตอบ
แต่ลูกๆ ย่อมรู้ในคำตอบ
หมดข้ออ้างที่จะอดทนเพื่อลูกอีกต่อไปแล้ว
ที่แม่จะใช้อ้างได้ตอนนี้ ก็เหลือแค่ "อดทนเพื่อหลาน"
ทั้งที่ความจริงตลอดมา คืออดทนเพื่อรัก
..
หนังสือเล่มนั้น...ทางที่เราเดินสวนกัน
กับสามบรรทัดที่ฉันขีดเส้นใต้เอาไว้
หนึ่งในสามบรรทัดคือ -ความรักมักเป็นสาเหตุทำให้คนออกเดินทาง-
ฉันอ่าน แล้วก็... คิดถึงเรา

ฉันคนหนึ่งที่ชอบแก้ปัญหาด้วยการ...จากไป
แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็ว ต้องกลับมา