ความเจ็บปวดของคนอื่น

posted on 14 Mar 2007 12:20 by lifeforrent in koh-kood

การเดินทางหลายคน มีหลายสิ่งที่แตกต่างจากการเดินทางคนเดียว
ไม่ได้บอกว่าแบบไหนดีกว่า แต่กำลังจะบอกว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดีทั้งสองแบบ

มีสมาชิกร่วมทริปอีก 9 คน รออยู่ที่เมืองหลวง นี่คือการเที่ยวประจำปีของออฟฟิศเรา โดยมีเจ้านายเป็นคนออกเงินทุกบาททุกสตางค์ให้ (อะไรจะโชคดีเช่นนี้)และถึงแม้ตอนนี้ฉันจะไม่ได้นั่งโต๊ะประจำแล้ว แต่ก็ยังได้รับสิทธิ์เท่าเทียมเพื่อนร่วมงานคนอื่น

คนที่มีอาชีพทำงานหนังสืออย่างพวกเรา ที่หลักๆ คือนั่งเขียนความคิดความรู้สึกลงกระดาษอิเล็คทรอนิคส์ ดังนั้นการฝังตัวอยู่กับที่นานๆ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ดี การได้ก้าวออกไปข้างนอก (ตัวเอง)บ้าง คงมีคนทำงานหนังสือไม่มีกี่คนหรอกที่จะบอกว่า "ไม่จำเป็น" กับนโยบายเที่ยวไกล เที่ยวฟรี ด้วยกันปีละครั้ง ที่เจ้านายตั้งขึ้นนี้ จึงจัดเป็นนโยบายที่ยอดเยี่ยม ไร้ที่ติ

"อยากรู้จักกันให้มากขึ้น ก็ต้องเดินทางด้วยกันสักหน"
และถ้าเป็นตามนี้จริง เราก็มากกว่ารู้จักกัน เพราะตลอด 6 ปีที่ผ่าน ทีมนี้ทั้งขึ้นเหนือ ล่องใต้ และหนนี้กำลังจะล่องทะเลตะวันออก

เมื่อดูจากแผ่นที่ประเทศไทย เกาะกูดคือสถานที่ที่แยกส่วนไปจากผืนแผ่นดินโดยรวมของประเทศ มันตั้งอยู่ในอาณาเขต "อ่าวไทย" (GULF OF THAILAND) ห่างจากตัวเมืองตราดประมาณ 80 กิโลเมตร โดยทริปนี้เราจะไปพักทีรีสอร์ทกัปตัน ฮุกในราคาเหมาเป็นแพ็คเก็จ 5,200 บาทต่อคน โดยภายใต้ราคานี้เราจะได้นอนห้องแอร์ และประดับชั้นลูกค้า VIP ขอบพระคุณเจ้านายอย่างสุดซึ้ง แต่ก็เสียดายตังค์แทนด้วย เพราะโดยส่วนตัวแล้วนั้น เรานอนยังไงกันก็ได้ ยิ่งกับเวลาที่ไปเที่ยวแบบนี้ ยิ่งกินอยู่แตกต่างจากที่บ้านเท่าไหร่ ก็ยิ่งน่าจดจำ เหมือนกับ สัญญา คุณากร เคยบอกตอนที่เขาไปทำรายการทีวีนอกสถานที่ว่า "ถ้าอยากสบาย ก็อยู่บ้าน"

หนังสือที่ใส่ใจเลือกหยิบใส่เป้มีอยู่สองเล่ม
"เท่ารักเธอ"ของอรุณี ศรีสุข
"ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ" ของ วรพจน์ พันธุ์พงษ์
เล่มแรก เป็นนวนิยายความรัก ที่คนเขียนบอกว่า ฉันเขียนเพื่อให้อภัยตัวเอง
เล่มหลัง เป็นบทความว่าด้วยเรื่องราวชีวิตของผู้ชายวัยสามสิบกว่า ภายในสังคมที่เป็นอยู่

ฉันอ่าน "เท่ารักเธอ" จบตั้งแต่ยังไม่ถึงกรุงเทพฯ ซะด้วยซ้ำ ภาษากู-มึง พาเพลินแท้ๆ (ถ้าอยากรู้ว่าพาเพลินยังไง ต้องอ่านเอง)
อรุณี คือพี่สาวของเพื่อนของผู้ชายคนเดิมของฉัน พี่น้องคู่นี้เป็นเจ้าของร้านบาบาหลี
ใจคอฉันน่ะ หลังจากที่ปิดหนังสือหน้าสุดท้ายลง ทันทีที่ถึงกรุงเทพฯ ก็อยากจะแวะเข้าไปหาพี่เค้าที่ร้านก่อน เพื่อจะบอกและถามว่า "พี่...หนูชอบหนังสือของพี่ว่ะ มันเขียนมาจากเรื่องจริงทั้งหมดเลยใช่หรือเปล่า" แต่กรุงเทพฯ ยังคงรถติดเหมือนเดิม ถ้าแวะไปที่ร้านบาบาหลี ที่ตั้งอยู่บนถนนพระอาทิตย์ ก็คงจะตกรถทัวร์ที่ต้องไปขึ้นที่เอกมัย ปลายทาง...ตราด

ขอนแก่น - กรุงเทพฯ
กรุงเทพฯ - ตราด
สิริรวมกันแล้วร่วม 11 ชั่วโมง
และแทบไม่มีเวลาเหลือเผื่อที่จะเดินเที่ยวเตร่ระหว่างการต่อรถ

หากแม้ไม่ได้ไปหา แต่สักวันคงได้เจอกัน
คงได้บอก ได้ถาม อย่างที่ตั้งใจ และอาจจะบอกเพิ่มเติมหากได้นั่งคุย
ว่า "เท่ารักเธอ" ทำให้ฉันเจ็บปวดกล้ำกลืน แม้จะเป็นเรื่องราวของคนอื่น
ใครบอกว่าคนเรารู้สึกได้เฉพาะเพียงเรื่องในชีวิตของตัวเองเท่านั้น
ความรัก... ใช่หรือไม่ว่าที่สุดแล้วก็เป็นเรื่องของความอ่อนไหว
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เราคิดครอบครอง
ความรัก...จะเรียกร้องความเข้มแข็งจากเราทันที