เส้นทางที่ทอดยาวกลับบ้าน

posted on 14 Mar 2007 15:16 by lifeforrent in koh-kood

โบกมือลา... ทะเล
สักวันเราคงได้พบกันอีก แม้ไม่ใช่ที่นี่ ก็เป็นที่อื่น
โบกมือลา... ผู้คนที่ได้พบเจอ เราไม่ต้องแลกเบอร์กันหรอก
บางทีชีวิตก็ต้องเรียนรู้ในการพบเพื่อจาก ไม่ใช่พบเพื่อคบกันต่อ
ขอบคุณทุกๆ คนที่รีสอร์ท สำหรับอาหารที่อร่อยน่ากินทุกมื้อ
โบกมือลา... เรากำลังจะจากอีกคน เพื่อไปพบกับอีกคน

ถ้าพูดถึง การกลับบ้าน
บางคน ก็มีคนรออยู่ที่บ้าน
ในขณะที่บางคน --ไม่มี

เส้นทางการนั่งรถกลับบ้านของฉัน นานยาวกว่าเพื่อนร่วมทริปทุกคน เช่นเดียวกับตอนไป
ตราด-กรุงเทพฯ ใช้เวลาเดินทางโดยรถทัวร์ประมาณ 4-5 ชั่วโมง เราใช้บริการของรถปรับอากาศชั้น 1 ของบริษัทที่แทบจะผูกขาดเส้นทางสายนี้เลยก็ว่าได้ แต่เครื่องปรับอากาศกลับส่งเสียงดังกระหึ่มเป็นระยะๆ และไม่ยอมทำความเย็นตามหน้าที่ของมัน ซ้ำห้องน้ำยังมีกลิ่น เบาะรถที่แข็งราวกับแผ่นไม้กระดานไร้การหุ้มเบาะทำให้มีอาการคนแก่ ปวดหลัง ปวดเอว ขยับตัวบ่อยกันถ้วนหน้า

ไม่ได้เล่าในสิ่งเหล่านี้เพื่อจะตำหนิติเตียน และไม่ใช่เพราะทริปนี้ไม่ได้จ่ายเงินเองถึงตั้งใจว่าจะไม่บ่น เพราะต่อให้โบกรถบรรทุกนั่งหน้ามันเหงื่อโทรม หัวยุ่งมากกว่านี้ก็ยังสามารถมองในแง่บวกได้อยู่ดีว่าทุกเรื่องสมบุกสมบันที่เกิดขึ้นนี้นั้น จะกลายเป็นความทรงจำในกรุสมบัติชีวิต

เกือบทุกครั้ง เมื่อก้าวเท้าออกจากบ้าน
สิ่งที่ต้องการคือความรู้สึกสักเล็กน้อยที่เปลี่ยนแปลงไปจากตอนที่อยู่บ้าน ถ้าสบายไปทุกสิ่ง ถ้าฝนฟ้าอากาศเป็นไปอย่างใจทุกวันคืน อาจเป็นไปได้ว่าคงง่ายต่อการลืมเลือน ยิ่งเป็นการเดินทางร่วมทางกับเพื่อนหลายคน หากวันหนึ่งใครสักคนในกลุ่มเกิดอาการหวนหาความหลัง ใช่ไหมว่าใครสักคนคนนั้นมักพูดถึงเรื่องที่เคยลำบากด้วยกันขึ้นมาก่อน

กำลังจะหลับ แต่คุณคนต่างชาติสองคนที่นั่งเบาะเยื้องๆ ไปข้างหน้าก็ทะเลาะกันด้วยภาษาที่ฉันฟังไม่ออก ถามเพื่อน เพื่อนบอกว่าน่าจะเป็นคนยุโรป แนวๆ สแกนดิเนเวีย ท่าทางร้อนรน หลุกหลิก แย่งกันพูด ไม่มีใครฟัง ของคนทั้งคู่ ทำให้นึกกังวลว่ามันจะฆ่ากันไหมเนี่ย ฉันชำเลืองเห็นผู้หญิงถนัดกว่า จึงได้เห็นเธอพูดๆๆๆๆ แล้วก็ก้มหน้าอ่านหนังสือในมือตัวเองต่อ ผู้ชายก็พูดๆๆๆๆ ผู้หญิงก็พูดๆๆๆๆ โดยที่สายตาหลุกหลิกไปอยู่กับหนังสือที่กางไว้ตรงหน้า

เวลาที่ทะเลาะกัน อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องหรอก
ฉันแน่ใจในเรื่องนี้ดี โดยเฉพาะฝ่ายผู้หญิง ที่ยังไงก็ต้องเคลียร์ก่อน ถึงจะแยกประสาทไปทำอะไรอย่างอื่นได้

ก็นึกว่าจะฆ่ากันจริงๆ ซะแล้วหรือไม่ก็ต้องเลิกคบกันแน่ๆแต่ผิดคาด...เพราะเมื่อคู่เริ่มสงบลง ต่างคนต่างก้มหน้าหาหนังสือในมือตัวเองสักพัก
แล้วก็เริ่มต้นคุยกันใหม่ ด้วยน้ำเสียงเบากว่าเดิม ฟังกันมากกว่าเดิม
แล้วต่อมา ผู้หญิงก็เอียงคอไปซบไหล่ผู้ชาย
ผู้ชาย...โอบกอดเธอเอาไว้

ความรัก บทจะยากก็ยากจนมองหาทางออกไม่เจอ
แต่บทจะง่าย มันก็แทบไม่มีขั้นตอนอะไรเลย

เส้นทางที่ทอดยาวกลับบ้านนานยาวกว่าสิบชั่วโมง
ฉันนอนหลับ อ่านหนังสือ มองความเป็นไปของผู้คน
ไม่รู้จะขอบคุณอะไรดี ถึงจะเป็นการขอบคุณที่ตรงจุด
ที่ทำให้ฉันมีบ้านให้กลับและมีคนรออยู่ที่บ้าน