ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

เสื้อแขนสั้นบางๆ 1 ตัว
เสื้อกล้าม 4 ตัว
กระโปรง 2 ตัว
กางเกง 2 ตัว

แค่นี้ก็พอ สำหรับเสื้อผ้าที่จะเอาไปใส่ 1 สัปดาห์ เพราะผู้ชายร่วมทริป ที่ประสบการณ์ในการเดินป่าเขามีมากกว่าคอยพร่ำบอกเหลือเกินว่าให้ขนสัมภาระน้อยที่สุดในเวลาที่ต้องเดินไกล จะได้ไม่หนัก และให้จำไว้ว่าไม่ต้องสะดวกสบายนักก็ได้ กับการที่เราไปนอนที่อื่น
เสื้อที่เตรียมไปจึงเป็นเสื้อประเภทประหยัดพื้นที่กระเป๋า และคิดว่ามันเหมาะจริงๆ กับฤดูแสงแดดร้อนแรงเช่นนี้แต่นาทีสุดท้ายก่อนจะออกจากบ้าน อะไรสักอย่างกลับดลใจให้เดินไปเปิดตู้ แล้วหยิบเสื้อแขนยาวสีฟ้ายัดใส่กระเป๋าเพิ่ม 1 ตัว

เราขึ้นรถทัวร์จากอุดรธานีไปลงที่เวียงจันทน์ เป็นรถทัวร์ปรับอากาศข้ามประเทศ ที่จะจอดรอตอนเราลงไปเช็คชื่ออวดพาสปอร์ตทั้งด่านตรวจคนออกเมืองของฝั่งไทย และด่านตรวจคนเข้าเมืองของฝั่งลาว นับเป็นเที่ยวรถที่สะดวกดีอย่างยิ่ง และเป็นการเดินทางข้ามประเทศที่เสียเงินค่าเดินทางเพียง 85 บาทเท่านั้น

พอไปถึง เราก็หาที่แลกเงิน
อัตราแลกเปลี่ยนในวันที่เราไปเยือนนั้นอยู่ที่ 1 บาท = 272 กีบ ดังนั้นเงิน 4,000 บาท จึงได้เท่ากับ 1,092,000 กีบ เรียกว่าเกิดมา ไม่เคยพกเงินในตัวเลขที่มากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เงินเป็นฟ่อน...ทำให้รู้สึกถึงความเป็นเศรษฐี อ้อ! เศรษฐีเป็นอย่างนี้นี่เอง

แต่พอผ่านไปสักพัก หลังจากที่เดินออกมาจากที่แลกเงินได้ประมาณยี่สิบก้าว เราก็เริ่มมองหน้ากัน แล้วเริ่มส่งสายตาหวาดระแวงไปยังคนนั้นคนนี้ที่เดินผ่าน จะมีใครมองเราอยู่ไหม จะมีใครรู้ไหมว่าเรามีเงินกันคนละล้านกว่า จากความฮึมเฮิมในความร่ำรวยชั่วพริบตาของตัวเองเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง กลัวว่าจะโดนปล้น! ทั้งๆ ที่สิ่งที่เราคิด คงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากมาก เวียงจันทน์ ไม่ได้เป็นเมืองหลวงที่เกลื่อนไปด้วยป้อมตำรวจเหมือนกรุงเทพฯ ซึ่งแน่นอนว่าการที่เมืองเมืองหนึ่งเป็นแบบนี้ได้ คงไม่ใช่เพราะไม่มีเงินจ้างสร้างป้อมตำรวจและจ้างตำรวจแน่ๆ แต่ต้องเป็นเพราะไม่มีใครเป็นโจร เป็นขโมย

พอคิดได้อย่างนี้ เงินล้านในย่ามของเราก็พากันรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น แล้วพอคิดย้อนกลับจากเงินกีบเป็นเงินไทย ก็ยิ่งโล่งอกไปกันใหญ่ เออ...เราไม่ได้มีเงินล้านบาทสักหน่อยนี่นา แต่มีแค่เงินสี่พัน! เท่านั้นเอง แล้วพอคิดไปอีกว่าที่นี่มันเมืองคอมมิวนิสต์นะ ถ้าใครสักคนริจะเป็นโจรในเมืองหลวงละก็ ก็เท่ากับว่ากำลังเอาลมหายใจเข้าเสี่ยง แม้จะเป็นการลักขโมยเพียงน้อยนิดก็ตาม

ความร่ำรวยที่รู้สึก แม้ไม่ใช่เรื่องจริง
แต่ความร่ำรวยปลอมๆ ที่เกิดขึ้นชั่วครู่นั้น ก็มีข้อดีตรงนี้ทำให้เราคิดได้ฉับพลันว่าแม้การมีเงินมากๆ จะสามารถหาซื้ออะไรๆ ได้มากมาย แต่มันกลับทำให้เราไว้ใจคนอื่นน้อยลง

เมืองหลวงของลาวที่มองเห็นผ่านตากำลังเตรียมขยับขยายทั้งเส้นทางและตัวตึก มันก็คงเหมือนเมืองที่กำลังจะเจริญเติบโตในทางเศรษฐกิจ หากก่อนจะกลายเป็นเมืองใหญ่โตอย่างเมืองหลวงที่ขยับขยายจนอิ่มตัวแล้วทั่วไป เมืองเมืองนั้นก็ต้องอยู่ท่ามกลางผงฝุ่น และหนวกหูกับเสียงเครื่องจักรแบบที่เรากำลังพบเจอที่เวียงจันทร์อยู่ในตอนนี้





แม้นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะใช้ "เวียงจันทน์" เป็นเมืองผ่าน เพื่อไปยังเมืองที่ว่ากันว่าสวยกว่านี้ อย่าง "วังเวียง" และ "หลวงพระบาง" หากแผนของเราวันนี้ คือทำตัวสบายๆ เดินเที่ยววัดที่มีอยู่ในเวียงจันทน์(ค่าเข้าชมตกอยู่ที่วัดละ 5,000 กีบ ก็ประมาณ 20 บาท)แล้วจากนั้นก็เดินกินลมชมวิวหาร้านค้าริมฝั่งโขงสำหรับมื้อดินเนอร์ นอนพักที่นี่สักหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ ส่วนจะต่อไปไหนนั้น ...ยังไม่แน่ใจเลย