ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

พอขยับก้นลงมาจากรถ ใบหน้าของคนที่เรามองเห็นเป็นไม่ต่างจากกระจกที่ส่องใบหน้าของเราเองความอ่อนเพลียและเมื่อยล้าจับติดหน้าของทุกคน แล้วเมื่อเดินมาต่อรองราคาค่ารถที่จะเหมาเข้าไปยังพระธาตุภูศรีเราจะไปตั้งหลักกันที่นั่นก่อนเพราะเป็นย่านเมืองที่มีที่พักให้เดินเลือกไม่ไกลจากสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ไม่ไกลจากร้านค้า และก็ไม่ไกลจากริมน้ำโขง แล้วระหว่างที่กำลังตกลงราคาอยู่นั้น กลุ่มแบ็คแพ็คเกอร์ชาวเกาหลีสี่คนก็เดินมาสมทบที่ดูท่าทางเหมือนกับจะไม่เอาอะไรแล้วความเหนื่อยกับความผิดหวังผสมกันอยู่ในแววตา คือถ้ารู้ว่าหนทางจะยาวนานและทรหดขนาดนี้ ขอนั่งเครื่องมาดีกว่า ซ้ำ ณ ตรงที่ตั้งของสถานีขนส่งยังไม่มีสิ่งสวยงามใดๆ ให้น่าประทับใจ

นั่งรถมาตั้งไกล ผ่านร้อยพันหมื่นโค้ง
แต่กลับมาเจอสถานที่ที่ทึมๆฝุ่นๆ กันดารๆ
เป็นใคร ใจก็ต้องหดแน่ๆ ล่ะ ว่าไหม?

แล้วอีกไม่ถึงสิบนาทีต่อมา รถตุ๊กๆ ก็พาเราเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่เป็นที่ตั้งของพระธาตุภูศรีความรู้สึกของฉันเริ่มเปลี่ยนสีใจที่หดก็เริ่มฟู ภาพที่ผ่านสู่สายตากลายเป็นเมืองอีกเมืองหนึ่งที่แยกขาดจากสถานนีขนส่งอย่างสิ้นเชิง ตึกทั้งสองข้างเป็นสไตล์โคโลเนียลทั้งแถบโดยมีบ้านไม้โบราณปลูกแทรกอยู่บ้าง

การที่ลาวเคยตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส ไม่รู้ว่าเขายังเจ็บปวดกับมันอยู่ไหม หากในวันนี้ที่เห็น ตึกและขนมปังยาวๆ ที่เรียกว่า "บาแก๊ต" คือสิ่งที่ทำให้คนลาว ณ หลวงพระบาง มีอาชีพและมีวิถีชีวิตที่คุ้นเคยกับการพบปะผู้คนที่ถือสัญชาติแตกต่างไปจากตัวเอง

คนลาวเรียนภาษาอังกฤษกันตั้งแต่ประถมในขณะที่คนไทยชนิดฉัน ก็เรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่ประถมเช่นกันแต่เด็กลาวใช้มันสื่อสารได้จริง ฉะนั้นจึงอย่าแปลกใจถ้าจะเห็นเด็กคนหนึ่งปั่นจักรยานคู่ไปกับฝรั่ง แล้วคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้อย่างลื่นไหล




เราบอกให้คนขับรถจอดที่ริมถนน แม้ว่าจะยังไม่ถึงหน้าพระธาตุภูศรีก็ตาม วัยรุ่นเกาหลีสี่คนที่ร่วมเหมารถมา ตัดสินใจลงตามเรามาด้วย แล้วฉันก็พบว่าไม่ใช่สีหน้าของฉันคนเดียวที่เปลี่ยนไป เพราะพวกเขาเองก็เหมือนจะ'หายเหนื่อย' ไปเลยเหมือนกันเมื่อก้าวเท้าลงมาเหยียบยืนอยู่บนถนนเส้นสวยๆ ของเมืองที่องค์การยูเนสโกประกาศให้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมตั้งแต่ปี 2540เป็นต้นมา...