ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

มื้อเช้าเมื่อยามสายคือกาแฟลาว ที่รสชาติก็คล้ายๆ กับกาแฟโบราณของบ้านเรานี่แหละ รวมถึงวิธีทำได้สีขาวที่นอนก้นอยู่นั้นคือนมข้นหวานกับน้ำตาลทราย

แล้วก็เป็นความสามารถพิเศษของฉัน ที่แม้จะมีพื้นที่ว่างด้านบนของแก้วเหลืออยู่ แต่ก็สามารถคนจนหกเลอะพื้นได้ขนมปังเผาไฟถ่าน (เผากันจากเตาตั้งหม้อน้ำร้อนกาแฟใหญ่ๆ ตรงนั้นเลยล่ะ) ที่เห็นอยู่ข้างๆคือ "บาแก๊ต" มีมาวางให้พร้อมกับเนยและแยม ที่ถ้าไม่เปิดฝา ก็ไม่ต้องจ่ายเงิน

อัธยาศัยของแม่ค้ากับพ่อค้าที่ ร้านกาแฟประชานิยม น่ารักดี (ที่เคยอ่านเจอจากกระทู้ในเว็บไซต์ เขาบอกว่าถ้าอยากเจอคนไทย ก็ให้มานั่งที่ร้านกาแฟนี้) ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรมาก ไม่ได้พยายามสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า แต่เปี่ยมไปด้วยท่าทีที่เป็นมิตรและมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำ

แล้วระหว่างที่นั่งจิบกาแฟร้อนไปเรื่อยๆ ผู้ชายที่มาด้วยกันก็หยิบสมุดเซ็นเยี่ยมมาเปิดดู มีสมุดหลายเล่มกองอยู่ เขาเปิดหา เปิดหา เปิดหาทีละเล่ม...ทีละเล่ม จนฉันต้องถามว่า "หาอะไรอยู่เหรอ"
เขาตอบ โดยที่ไม่หยุดการหา"หาหน้าที่ตัวเองเคยเขียนไว้"
แล้วสักพักหนึ่งเขาก็ยิ้มดีใจออกมา ซึ่งก็นึกว่าหาลายมือเมื่อปีก่อนของตัวเองเจอแล้ว แต่กลับไม่ใช่ เขาหาลายมือของอาจารย์ที่รู้จักกันเจอแทน แล้วก็รีบหยิบกล้องมาถ่ายรูปเอาไว้ถึงสองรูป

...เพื่ออะไร?
อดที่จะสงสัยไม่ได้
แต่ก็ช่างเถอะ แค่เขามีเรื่องให้ดีใจ ฉันก็ดีใจด้วยแล้วล่ะ




...ต่อจากมื้อค่ำที่สวยงามในเมื่อคืน
ตอนนี้ ฉันกำลังนั่งอยู่ใต้หลังคาร้านกาแฟริมทาง กับมื้อเช้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดีๆ ภายใต้บรรยากาศธรรมดาๆ