ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

เราเช่ารถจักรยานที่หน้าเกสต์เฮ้าส์ "เฮือนพักแสงเพ็ด" ในราคาคันละ 10,000 กีบ ต่อ 1 วัน (ประมาณ 40 บาท)

ระหว่างเช่าคันเดียวแล้วผลัดกันปั่น กับเช่าคนละคันแล้วต่างคนต่างรับผิดชอบน้ำหนักตัวเอง เราก็พร้อมใจกันเลือกแบบหลัง เพราะความโรแมนติกแบบที่นางเอกนั่งซ้อนท้ายจักรยานที่พระเอกปั่น ที่เคยเห็นในหนังรักเกาหลี-ญี่ปุ่นบ่อยๆ นั้น คงไม่ได้โรแมนติกในชีวิตจริงสักเท่าไหร่

แปลนของเมืองถูกวางไว้ดีมาก เพราะเราสามารถปั่นทะลุตรอกซอยกันได้หมด โดยตกลงว่าจะปั่นเลาะถนนริมน้ำไปเรื่อยๆ โดยแวะ วัดเชียงทอง เป็นที่แรก

สาวลาวนุ่งผ้าซิ่น ขายตั๋วเข้าวัดให้เราในราคามาตรฐานสำหรับนักท่องเที่ยว 20,000 กีบ ต่อคนเราจอดจักรยานไว้คู่กัน โดยไม่ลืมที่จะล็อก

จิตรกรรมฝาผนังของวัดเชียงทอง ถูกส่องดูผ่านเลนส์กล้องมากี่ครั้งกี่หนแล้วนะ? คล้ายๆ กับว่าถ้าใครมาหลวงพระบางแล้วไม่ได้ถ่ายรูปที่นี่กลับไป ก็เหมือนกับยังมาไม่ถึง ฉันก็เลย...ต้องเอากับเขาซะหน่อย แต่ขอเป็นแบบซูมๆ แล้วกันกล้องที่ใช้เป็นดิจิตอล ก็เลยกดแล้วลบ กดแล้วลบอยู่อย่างนั้น เพราะรู้สึกว่ามันไม่สวยเท่าที่เคยเห็นในหนังสือสักที ในที่สุด...ก็หยุดความพยายาม กับวันที่แสงแดดส่องผ่านเมฆสีเทาลงมาได้น้อยนิดอย่างนี้ บวกกับฝีมือดิจิตอลของคนแบบนี้ ...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็คงยังอยู่ที่นั่นอยู่ดี




แล้วพอเงยหน้าจากกล้อง ผู้ชายที่มาด้วย ก็เดินหายไปไหนแล้วไม่รู้ ฉันจึงเดินเดี่ยวท่ามกลางกรุ๊ปทัวร์เกาหลีขนาดใหญ่ เดินไปตรงนั้นตรงนี้อย่างสนุกผนังของวัดสวยจริงๆ การแกะสลักลายประดับบนกระจกแบบนี้ ที่ว่ากันว่าได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะสมัยล้านนา






เดินเข้าไปไหว้พระในวัดด้วย ต้องถอดรองเท้าก่อนเช่นเดียวกับเวลาที่จะเข้าวัดโดยทั่วไปพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า หน้าตาดูมีความสุข เป็นไปอย่างที่ผู้ชายคนเดิมตั้งข้อสังเกตเอาไว้จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นพระพุทธรูปที่ปั้นโดยใคร ประเทศไหนก็ตามก็ไม่มีองค์ไหนเลย ที่เรามองดูแล้วจะรู้สึกเศร้า

หลังจากที่สวดมนต์แบบง่ายๆ จบ ก็หลับตา เฝ้าดูลมหายใจของตัวเอง ในวินาทีที่นิ่งสงบแบบนี้ ฉันมักจะคิดถึงแม่...ผู้หญิงที่ให้ลมหายใจ






แล้วก็เป็นที่วัดเชียงทองนี้เอง ที่ฉันเห็นแมวสีขาวกำลังนอนเล่นอย่างสบายอารมณ์อยู่ตัวเดียว เก็บภาพมันไว้สักหน่อยคงดี จะได้เป็นรายละเอียดเอาไว้จำว่าเราเคยเจอกัน
"เหมียวๆ มองกล้องหน่อย"ฉันร้องบอกมัน
ไม่น่าเชื่อ! มันหันมา :D
รูปนี้จึงเป็นรูปที่แสนจะภูมิใจและทำให้หลงคิดไปว่า ตัวเองนั้นมีความสามารถพิเศษในชีวิตเพิ่มขึ้นอีกอย่างนึงแล้ว นั่นคือ ...พูดกับแมวรู้เรื่อง!