ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

จักรยานสองคันยังปั่นตามกันเลาะถนนริมน้ำโขง
เป้าหมายของเราที่ไกลที่สุดของวันนี้ คือจะไปให้ถึงอีกฝั่งที่เห็น โดยต้องปั่นข้ามสะพานแม่น้ำคาน

เวลาที่มองจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งนั้น มันมักจะไม่ไกลเท่าไหร่ แต่พอเดินทางข้ามฝั่งจริงๆ หนทางก็มักจะไกลกว่าที่เราคิดไว้เสมอ
และแม้แสงแดดจะไม่ร้อนมาก แต่ก็เริ่มรู้สึกร้อนกันแล้ว
ข้อดีของการหยุดพักระหว่างทาง นอกจากได้เห็นรายละเอียดระหว่างทางแบบชัดๆ ยังได้ถือโอกาสพักเหนื่อย อ้อ! ถือโอกาสแวะกินไอศกรีมด้วย ซื้อจากรถเข็นข้างทาง เป็นไอศกรีมที่ทำจากนมถั่วเหลืองแล้วใส่กลิ่นช็อกโกแล็ตเข้าไปอร่อยดีทีเดียว!

บ้านเรือนที่ปั่นจักรยานผ่าน น่ารัก แปลกตา และก็สังเกตได้ว่าประเทศลาวมีเด็กเกิดใหม่อยู่เสมอ เพราะไม่ว่าจะเป็นบ้านไหน ก็มักจะมีเด็กวิ่งเล่นให้เห็น และเด็กๆ ก็ไม่ได้ตื่นตาตื่นเต้นกับนักท่องเที่ยวในความแตกต่าง เขาคงรู้สึกธรรมดากับมัน ในอารมณ์แบบว่าไม่ต้องทำความเข้าใจ แต่ก็เข้าใจ





ปั่นต่อมาได้สักพัก ก็ชวนกันจอดที่หน้า วัดวิชุนราชแล้วเดินจูงจักรยานเข้าไปด้านใน ต้องเสียค่าเข้าอีก 10,000 กีบ อีกแล้วหรือนี่ สำหรับการเดินเข้าไปไหว้พระในโบสถ์เราเลยตัดสินใจเดินดูแค่รอบๆ แล้วก็เลือกซื้อโปสการ์ด 5 ใบจากร้านค้าเพิงเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ภายในเขตวัด ในราคาใบละ 20,000 กีบ ก่อนจะพบว่าที่ร้านขายโปสการ์ดบริเวณที่ตั้งตลาดมืดนั้น เขาขายแค่ใบละ 1,500 กีบ เท่านั้น..."ไม่เป็นไรหรอกน่า ถือว่ากระจายรายได้" มันคือคำที่ฉันใช้ปลอบตัวเองนั่นเอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่เปลี่ยนมาเขียน โปสการ์ดบ่อยกว่า จดหมาย และถึงแม้โปสการ์ดจะบรรจุถ้อยคำได้น้อยกว่า แต่สำหรับฉันมันก็ยังเป็นแผ่นกระดาษสื่อสารที่มีเสน่ห์มากกว่า sms หรือแม้กระทั่ง e-mail
...รอยประทับตราไปรษณีย์จากสถานีต้นทาง
...การเปลี่ยนผ่านมือมิสเตอร์โพสต์แมน
...การเฝ้ารอคอยจนถึงนาทีที่มาถึง
...ลายมือที่อาจซีดจางเพราะสภาพอากาศหรือบางทีอาจเลอะเลือนเพราะหยดน้ำ
เหล่านี้เอง ที่ทำให้เชื่อ --ต่อให้ทุกครัวเรือนทั่วโลกนี้ มีอินเตอร์เน็ตด้วยกันทุกบ้าน แต่ตราบใดที่คนเรายังมีเชื้อโรแมนติกฝังอยู่ในเส้นเลือด (แม้คนละเล็กน้อย)จดหมายและโปสการ์ด ก็ไม่มีวันที่จะตายหายไปจากโลก



ยักษ์สีเขียวตนนี้ ยืนจังก้าเฝ้าประตูเข้าโบสถ์ของวัดวิชุนราชอยู่
แทนที่จะน่ากลัว หวาดผวา หรือรู้สึกขวัญเสียที่ได้ยืนเผชิญหน้ากันฉันกลับยิ้มได้

ระหว่าง ยักษ์ กับ คนใจยักษ์
คิดเหมือนกันไหม? อย่างหลังน่ะ น่ากลัวกว่าอีก