ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

สะพานที่ข้ามแม่น้ำคานเป็นสะพานสั้นๆ แต่ระหว่างสองฝั่งสายตานั้นสวยจับใจ
เมื่อดูจากแผนที่ แม่น้ำคานคือแม่น้ำสายเล็กๆ ที่ไหลเชื่อมต่อกับแม่น้ำโขง

การอยู่ใกล้แม่น้ำ กระทั่งการยืนมองการไหลเรื่อยเพียงเท่านี้ ใจก็นิ่งเย็นลงแล้ว ธรรมชาติมักสั่งสอนเราผ่านวิธีการง่ายๆ ...มองฟ้า มองน้ำ และมองเรา ฉันว่าสิ่งใดที่รับการปรุงแต่งมากเกินไป นอกจากจะทำให้ยิ่งห่างไกลคำว่า "ของจริงๆ" ยังทำให้ห่างไกลจากคุณค่าที่แท้จริง

จุดหมายของเราในขณะนี้ คือข้ามไปยืนดูเมืองหลวงพระบางจากอีกฝั่ง
--แล้วเราก็หลงทาง
หลงไปไกลก่อนจะย้อนมาเพราะเกิดฉุกใจว่าไม่น่าจะไกลขนาดนี้ จอดแวะถามทางจากคนพื้นที่อีกถึงสองครั้งทั้งอากาศภายนอกและภายในตอนนั้นต่างเริ่มร้อนขึ้นเหงื่อเริ่มไหลซึม แล้วฉันก็เริ่มหงุดหงิดกับผู้ชายที่มาด้วย เพราะเขานำทางราวกับว่าช่ำชองกับทุกเส้น หาก กลับพาปั่นจักรยานเบี่ยงเบนจากจุดหมายไปไกลแล้วก็มารู้สึกผิดและคิดได้เมื่อภายหลัง 'จะหงุดหงิดไปทำไมยังไงก็มาด้วยกัน'

เราจอดรถจักรยานไว้ที่วัดเล็กๆ ที่ถูกละเลยจากนักท่องเที่ยว นั่งพักเหนื่อยใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ยกกล้องขึ้นถ่ายรูปพระสงฆ์ที่นั่งอ่านหนังสือและสูบยาอยู่บนกุฏิไม้เก่าๆ จากนั้นก็ออกเดิน
ทางเดินคดเคี้ยวราดชันลงสู่แม่น้ำโขง มีเด็กผู้หญิงสามสี่คนเดินสวนขึ้นมา ทั้งที่ไม่เคยรู้จักหน้ารู้จักใจ หากก็แลกยิ้มกันได้อย่างกว้างขวาง ดวงตาใสๆ ของเด็กสาว บ่งบอกถึงความสุขที่ซ่อนอยู่ในจิตใจที่ดี ไม่มีฟอร์ม ไม่มีคำถาม ...ชื่ออะไรเรียนที่ไหน ทำงานอะไร ไม่ใช่เรื่องจำเป็น






อาจเป็นไปได้ว่าที่ดั้นด้นกันมาตามเส้นทางที่ไม่ค่อยมีใครใช้ก็ไม่ได้เพื่อจะแตะอกกับเส้นชัยแล้วคว้าที่หนึ่งมาครอง หรือเพื่อพิสูจน์สิ่งใด หากแต่เพียงเพื่อ "ได้มา" ได้แลกยิ้มกับผู้คนที่เดินสวนกัน พ้นผ่านไป หากก็ไม่หายจากความทรงจำ เจออีกก็จำได้อีก ไม่ว่าจะเป็นพระหนุ่มรูปนั้น เด็กผู้หญิงตาใส กิ๊บแดงคนนั้น กระทั่งการวางหัวแครอทเรียงกัน ของป้าคนนั้น

ฉันรู้ว่าไม่มีฝ่ายพร็อพไปจัดวางสิ่งต่างๆ ทั้งหมดให้เราได้ผ่านมอง แต่ถ้าพระเจ้ายืนยันว่ามันเป็นพร็อพ เราเองก็ต้องเป็นพร็อพสำหรับคนอื่นด้วยเช่นกัน