ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

พระราชวังเก่า หรือพระราชวังหลวง ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2447 โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ออกแบบสถาปัตยกรรมเป็นแบบยุโรปผสมกับศิลปะล้านช้างเดิมเป็นที่ประทับของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์จนสิ้นพระชนม์ แต่ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อปี พ.ศ. 2518พระราชวังแห่งนี้ก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ เก็บข้าวของเครื่องใช้ และคงความเป็นห้องประทับ ห้องรับแขก ห้องนอนของเจ้ามหาชีวิตไว้อย่างสวยงามและเป็นระเบียบ

ฉันชอบที่นี่ ชอบความเรียบง่ายเวลาที่เดินอยู่ในที่ที่เคยมีคนอยู่มาแล้ว ยิ่งคนเป็นเจ้านายเจ้าเมือง ฉันจะจินตนาการว่าพอตื่นเช้ามาท่านจะยืนอยู่ตรงไหนมองออกไปยังโลกภายนอก ผ่านหน้าต่างบานใด และอดที่จะคิดภาคภูมิไม่ได้ว่าพื้นไม้กระดานที่เราเหยียบเดินอยู่นี้ครั้งหนึ่งเคยมีเจ้ามหาชีวิตเหยียบเดินอยู่เชียวนะช่างเป็นบุญที่ได้มาหายใจอยู่ใต้หลังคาแห่งนี้ มีห้องห้องหนึ่งถูกจัดให้เป็นที่เก็บของขวัญจากราชอาณาจักรอื่นๆมีตู้ไม้พร้อมหนังสือพระไตรปิฎกยกชุดจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่เก้าของเราด้วย นอกจากนี้แล้ว พระราชวังแห่งนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานของ 'พระบาง' พระพุทธรูปประทับยืน ที่เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวหลวงพระบาง

เราเดินตามไกด์ที่อธิบายทุกส่วนทุกตอนของราชวังความรู้มากมายทางประวัติศาสตร์ที่หลั่งไหลออกมาจากริมฝีปากไกด์หนุ่มชาวไทย วิ่งเข้าสู่ประสาทการรับรู้ของเรา ผู้ที่ไม่ได้เสียเงินให้กับไกด์ทัวร์ที่ไหน แค่เงี่ยหูฟัง แค่เดินตามอย่างเงียบ ทำเป็นว่าถึงอย่างไรฉันก็จะเดินช้าๆ ตามข้างหลังคุณอยู่แล้วไม่ได้ถือโอกาสแอบฟังฟรีๆ เลยนะ:D

เดี๋ยวจะลืมบอก ก่อนเข้าชมพระราชวังแห่งนี้ เราจะต้องฝากสมบัติที่ติดตัวทั้งหมดไว้ในล็อกเกอร์ (กระทั่งกล้องถ่ายรูป)และถ้าใส่เสื้อกล้าม เสื้อสายเดี่ยวมา ก็ต้องหาเสื้อคลุมให้มิดชิด ฉันเห็นผู้หญิงตะวันตกคนหนึ่ง ถูกห้ามไม่ให้เข้าชม เพราะเพียงการแต่งตัวที่ดูเปิดเผยเกินไปของเธอ





เดินออกมาที่ด้านหน้าพระราชวังจนเกือบๆ จะถึงประตูทางออกเสียงดนตรีเนิบช้าคุ้นหูก็เรียกให้หันไปที่โรงละครทางฝั่งขวา เราแวะเดินใกล้เข้าไป...ใกล้เข้าไป ช่วงบ่ายคล้อย แสงตะวันกำลังสวยบรรดาเด็กสาวกำลังซ้อมฟ้อนรำ เรียงแถวเป็นระเบียบเด็กผู้หญิงอายุน้อยที่สุดคนหนึ่งกำลังมุ่งมั่นฟ้อนรำตามพี่ๆฉันคงไม่สามารถอธิบายความรู้สึก ณ ขณะที่มองเธอได้และไม่สามารถอธิบายเหตุผลให้กับตัวเองได้ว่าเหตุใดภาพภาพหนึ่งจึงทำให้ฉันยืนยิ้มน้ำตาคลอ ดนตรีไทยที่บรรเลงขับขาน กำลังไหลผ่านตัวเราและความตั้งใจของเด็กผู้หญิงอายุสามสี่ขวบคนนั้นก็กำลังเคลื่อนขับจับใจเรา

เวลามองเห็นใครกำลังตั้งใจจริงกับอะไรสักสิ่งอย่าง โดยไม่สนใจว่าคนอื่นๆ จะยิ้ม หัวเราะอย่างไรโดยเฉพาะเมื่อใครคนนั้นเด็กกว่าเรา พละกำลังน้อยกว่าเราฉันมักจะสะท้อนใจและเกิดแรงบันดาลใจ

แรงบันดาลใจนั้น ไม่ใช่แรงที่ขับให้เราอยากเป็น อย่างมี อยากได้ อยากยืนอยู่ในตำแหน่งของคนที่ให้แรงบันดาลใจ 'เธอ' ไม่ได้ทำให้ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงฟ้อนรำ หรือละคอน หากแต่ทำให้รู้สึกได้ถึงความงดงามแห่งการมีชีวิตอยู่ และอยากจะก้าวแต่ละก้าวของตัวเองอย่างตั้งใจ...ให้ดี