2011/Oct/20

เกือบทั้งหมดของอาหารจานหลักที่เรากิน ล้วนมาจากผืนดิน
ดังนั้นประเทศที่มีดินอุดมสมบูรณ์ จึงไม่ขาดแคลนอาหาร

ความสำคัญของดิน
ทำให้เกิดโปรเจ็คหนึ่งขึ้นในเมืองเล็กๆ จากแนวคิด "ดินหนึ่งกำมือ ทำอะไรได้บ้าง"

เช้าหนึ่งในฤดูหนาว
ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง นั่งปั้นดินเหนียวขนาดรูปร่างใกล้เคียงกับคุกกี้ดวงตะวัน นับร้อยชิ้น พร้อมๆ ไปกับการปั๊มลายด้วยของเล่นเด็กชิ้นเล็กๆ ก่อรายละเอียดที่มีความหมายขึ้นบนผิวดินในพริบตา

สิ่งที่ใครอื่นเรียกว่าลวดลาย
หลายครั้ง ฉันเปลี่ยนคำเรียกว่าริ้วรอย
แม้ว่า "ริ้วรอย" จะดูไม่ค่อยเป็นที่ต้องการ
ไม่รู้สิ สำหรับฉัน งานบางงาน การสร้างลวดลายฟังดูประดิษฐ์ ในขณะที่ริ้วรอยดูเป็นธรรมชาติมากกว่า ธรรมชาติ...ของการก้าวผ่านเรื่องราว

คุกกี้ดวงตะวันประทับริ้วรอยของเล่นนับร้อยชิ้น
เมื่อนำไปเผา จะไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะยังครบถ้วนสมบูรณ์ หลายชิ้นปริแตกในเตาเผา
ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นเลือกใช้เฉพาะดินที่ไม่แตกหักและมีลวดลายชัดเป็นส่วนใหญ่
แต่ก็มีก้อนดินส่วนที่บิ่นแตก ถูกเลือกเอาไว้ด้วย อย่างเป็นส่วนน้อย

ความสมบูรณ์แบบ กับความไม่สมบูรณ์แบบนั้น จะสะท้อนซึ่งกันและกัน
เหมือนสุข กับทุกข์ อย่างนั้นหรือเปล่า ที่มักสะท้อนกันไปมา
ถ้าสุขตลอดเวลา ไม่มีทุกข์คั่นเลย ความสุขนั้นก็อาจจะไม่ได้เปล่งประกายความหมายเท่าไร
การทุกข์ตลอดเวลาก็เช่นกัน คงมีแต่การหมองลง จมลง

หากท้องฟ้าทำให้ฉันนึกถึงความเปลี่ยนแปลง ดินก็ทำให้ฉันนึกถึงความหนักแน่น
ดูจากเวลาที่เคลื่อนที่โดยรถ โดยเครื่องบิน
ชีวิตเราที่ลอย ไหลเลื่อน มาหลายชั่วโมง
แต่เพียงก้าวแรกที่เท้าแตะลงพื้น หัวใจ-มั่นคงขึ้น

Comment

Comment:

Tweet