2011/Oct/20



ตอนจบ ม.๓ เรามีเพื่อนร่วมห้องเฉลี่ยประมาณ ๔๐ คน
มีเพื่อนสนิทอยู่แก๊งเดียวกันประมาณ ๖-๘ คน
แต่หลังจากจบปริญญามาแล้วสิบปี
เราอาจเหลือเพื่อนเพียงสองคน
ซ้ำยังได้รับคำปลอบใจว่า "เพื่อนแท้เพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว"

การจากลาอันเงียบกริบ
เหมือนใบไม้ร่วงริมถนนขณะที่รถราวิ่งสวนกันไปมาไม่หยุด
เธอเร่ง ฉันรีบ ...เราต้องไปให้ท่วงทัน
แต่อย่าถามว่า ท่วงทันอะไร เพราะมันทำให้ 'เสียเวลา' ตอบ ก็บอกแล้วไงว่าเร่งและรีบอยู่

ฉันไม่เคยแน่ใจ ว่าจะนับใบไม้ที่ร่วงหล่นในขณะที่ชีวิตรีบเร่งได้ครบถ้วนหรือไม่
ซ้ำยังไม่แน่ใจว่าเพื่อนเพียงไม่กี่คนที่ยังติดต่ออัพเดตข่าวคราวกันอยู่เสมอๆ จนถึงตอนนี้
เขาได้นับฉันเป็น "เพื่อนสนิท" เช่นเดียวกันหรือเปล่า
และมีอยู่ครั้งสองครั้ง ที่วาดหวังลมๆ แล้งๆ ด้วยการพยายามเก็บใบไม้ที่ร่วงหล่นขึ้นไปติดกิ่งก้านไว้อย่างเดิม
ก่อนจะเข้าใจจากความเสียใจ ว่าไม่อาจทำอย่างนั้นได้จริง

ความเป็นเพื่อน ต้องการธรรมชาติอย่างสูง
และคำว่า "เพื่อน" มีพัฒนาการของมัน
ไม่เชื่อ ลองไปขอร้องใครให้มาเป็นเพื่อนกับเราดู ยิ่งขอ...ยิ่งไม่ได้...
เพราะไม่เป็นธรรมชาติ

ใบไม้บางใบปลิดร่วงหล่นอย่างเดียวดาย
และไม่เคยส่งเสียงโวยวาย
เธอว่าไหม
เรามีสิทธิ์เป็นได้ ทั้งการลืมเพื่อน และถูกเพื่อนลืม

Comment

Comment:

Tweet


บล็อกนี้ดูเงียบสงบมาก
จากโทนสี -0-

#1 by 【J-MariaSan】 At 2011-10-20 16:48,