2011/Oct/21



ไม่ว่าจะดูหนัง หรืออ่านหนังสือ
ไม่ใช่แค่ดวงตาที่ฉันใช้ แต่มีดินสอกับสมุดที่มักจะต้องใช้

ระหว่าง ชีวิตคือการเรียนรู้อยู่เสมอ
กับ คำดีๆ ที่จดอาจกลายเป็นต้นทุนการทำงานได้
ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งใดมาก่อน  หรือสำคัญกว่า
และใช่ว่าฉันจะชอบตัวเองไปซะทุกครั้ง กับการทำตัวราวกับกำลังเตรียยมสอบครั้งใหญ่ตลอดเวลา
ฉันเคยพยายามละลายความเคยตัวเรื่องการอ่านไปขีดเส้นใต้ไป (อ่านพ็อกเก็ตบุ๊คน่ะนะ ก็ยังจะไฮไลท์)
-อ่านเพื่ออ่าน ไม่ต้องอ่านเพื่อสอดส่องสายตาหาคำเปลี่ยนชีวิต-
แต่เมื่อพ้นความสนุกในการขัดขืนนิสัยตัวเอง ก็เกิดคำถาม
จะพยายามไปเพื่ออะไร หากการขีดเส้นใต้คือกรอบ การเลิกขีดเส้นใต้เพราะไม่อยากเป็นคนเตรียมตัวสอบก็คือกรอบที่มาครอบกรอบไว้อีกที
เราอ่านหนังสือ เราเป็นอย่างนี้
ฉันจึงเริ่มปล่อยตัวเองไปกับการขีดเส้นประโยคที่ทำปฏิกิริยากับหัวใจ ณ ขณะอ่าน
หรือไม่ก็พับมุมหน้าที่อยากกลับมาอ่านซ้ำเอาไว้

เธอเชื่อไหม
เมื่อเวลาผ่านไป
เส้นใต้เหล่านั้นนั่นเองที่ทำให้เรารู้ว่า ณ ตอนนั้น เราให้ความสำคัญกับอะไร
หนังสือเล่มเดียวกัน
เพียงเปลี่ยนช่วงเวลาอ่านเท่านั้น
เราอาจไม่ได้ขีดเส้นใต้ตรงประโยคเดิมอีกแล้ว
หนังสือไม่ได้เปลี่ยนหรอก
เราเองที่เปลี่ยน

คนที่ขี้ลืม มักจะมีวิธีช่วยจำเป็นของตัวเอง
การจด ขีดเส้น และเล่าให้เธอฟัง
เป็นวิธีการย้ำสมองให้จำ...ของฉันเอง

Comment

Comment:

Tweet