ท้องฟ้าจะปกป้องเรา

ทำไมเพลงบางเพลง เพียงขึ้นอินโทร เราก็เหมือนจะตายกับมันซะให้ได้
นั่นคืออิทธิพลของ "เพลง" หรืออิทธิพลของ "ความทรงจำ"

เชื่อว่า เกือบทุกคนจะมีเพลงอย่างน้อยก็หนึ่งเพลง ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ดังขึ้นจากหน้าปัดวิทยุ หรือจากวงดนตรีในร้านอาหาร ก็จะต้องละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ เพื่อเปิดใจฟัง แต่จะฟังจนจบหรือไม่จบ ก็แล้วแต่ภาวะของหัวใจในขณะนั้น

ช่วงเวลาที่แล้วผ่าน แม้จะเปลี่ยนจาก present เป็น past ไปแล้ว 
หากบางความรู้สึกก็คล้ายจะยังคงเป็น present อยู่เสมอ
ความทรงจำที่ไม่เคยเก่า แม้อายุจะแก่ขึ้น เปรียบเหมือนรูปที่อัดในกระดาษอย่างดี
ที่ไม่ว่าจะหยิบมาดูกี่ทีๆ ก็ยังแจ่มชัด
บทเพลงแห่งความรักความผูกพันของแต่ละคน มักเป็นบทเพลงที่ไม่ซ้ำ
และคงจะมีบางเพลงที่แม้จะเป็น อดีต สำหรับคนอื่นไปแล้วเนิ่นนาน แต่กลับยังเป็น ปัจจุบัน สำหรับเราอยู่เช่นเดิม

เช้าวันนี้ ฉันเปิดวิทยุทิ้งไว้เช่นเดิมกับเมื่อวานและวันก่อนๆ 
"เปิดทิ้งไว้" จงใจใช้คำนี้ เพราะไม่ได้ตั้งใจจะฟังมันอย่างจริงจัง
มีหลายอย่างในชีวิตที่ปล่อยให้ดำเนินไปตามกลไกของความเคยชิน
ก็ไม่รู้ว่าดี หรือแย่

แล้วในระหว่างที่ทำงานเพลินๆ 
เพลงเพลงหนึ่งก็ดังขึ้น
เพลงที่เพียงขึ้นอินโทร ก็จดจำได้ทุกเนื้อหาอย่างคมชัดในความหมาย
แถมมีมิวสิควิดีโอประกอบอยู่ในหัว
ตอนที่ได้ฟังเพลงนี้ใหม่ๆ เคยเดินจูงมือใคร เคยเขียนจดหมายถึงใคร เคยไปทะเลกับใคร
ความทรงจำมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ไม่เคยหยุดทำงาน
ฉันนิ่งฟังเพลงนี้จนจบ 
น้ำตาคลอๆ และยิ้มๆ

แม้จะไม่สามารถหมุนเข็มนาฬิกาย้อนกลับไปยังวันที่ได้ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรก
แม้จะไม่รู้ว่าในบทเพลงเดียวกัน จะมีใครอีกคนยังอ่อนๆ ไหวๆ ในทุกทีที่ได้ฟังอยู่ด้วยหรือเปล่า
แต่ก็ดีใจที่เพลงเพลงนี้ยังถูกใครๆ หยิบขึ้นมาเปิด เป็นเพลงที่ยังไม่ถูกลืม